Gleðilegan 17.júní!

Hluti af afskaplega venjulegri hversdagsrútínu á spítala er eins og fram hefur komið; morgunfundur, kaffi, gítarspil og mikill söngur. Hádegið er ekki stemningsminna og sungið af miklum krafti á milli þess sem maður skóflar upp í sig hádegismatnum. Að því tilefni og tilefni 17.júní vorum við Gyða ekkert að liggja á hæfileikum okkar, bökuðum heil ógrynni af kanelsnúðum fyrir allt sjúkrahúsið, tókum "Á Sprengisandi" með miklum tilþryfum á tvo gítara og pökkuðum "Krummi svaf í klettagjá" vel inn í 5-undum! Össs hvað þetta sló í gegn, svo vel að í hádeginu tókum við "sestu hérna hjá mér ástin mín" þar sem allir tóku dulega undir í "lalalalala-inu" sem var raulað í lokin! Það er ekki erfitt að rúlla af stað stemningu því við vorum varla búin að ljúka við okkar númerið þegar yfirlæknir var búinn að taka góðan sólo-söng, tileinkað Íslandi á þessum degi, og fólk komið uppá stól að dansa! Ó, þetta er svo skemmtilegt!!

Það er alveg áberandi að það er alveg einstakur andi á sjúkrahúsinu og gott að vera. Auðvitað er margt öðruvísi en allt er þetta mikil og góð reynsla og mögnuð upplifun! Fólk hér er að sjálfsögðu að drukkna í verkefnum og skyldum eins og alls staðar annarstaðar í heiminum en mér finnst það svo áberandi hvar áherslan liggur á öðrum stað. Hér eru allir miklu minna stressaðir og fólk passar fyrst og fremst uppá sjálfan sig, að það hafi það gott og líði vel í vinnunni. Það er engin ástæða til að stressa sig enda er þjóðfélagið áberandi þolinmótt, það er reyndar alveg ótrúlegt hvað Grænlendingar eru þolinmóðir.

Þrátt fyrir að Grænland sé ekki lengra í burtu þá er margt svo ótrúlega ólíkt í menningunni, hlutir sem ég hefði aldrei geta ýmindað mér áður en ég kom. Bara til dæmis tungumálið, það er alveg ákveðin menning í tungumálinu. Það sem fólk segir og hvernig það tjáir sig. Grænlendingar segja ekki mikið, algjör andhverfa við Dani, algjör! Þeir segja aðeins toppinn á ísjakanum og diskutera lítið hlutina.  Hér eru hlutirnir ekki planlagðir, hér er veðurfar svo umhleypingasamt að allt ræðst af veðrum og vindum, því er mjög undarlegt að fara frá algjöru kalander-landi og hingað.

En að sjálfsögðu er líka ýmislegt líkt sem einmitt gerir það svo magnað. Að vera á svona framandi stað en finnast maður á sama tíma vera heima. Lyktin af lynginu er svo yndisleg, alveg eins og heima. Að liggja útí móa á mosahrúgu sem maður fann, með kjarr í kringum sig og finna lynglyktina flæða framhjá manni. Fjöllin allt í kring, alltaf einhver að veiða og maður er alltaf velkomin með, alltaf einhver að sigla og maður er velkomin með. Mér finnst maður svo ótrúlega velkomin, mér finnst eiga vel við hér að ef maður brosir framan í heiminn, brosir heimurinn framan í þig!

Gleðilegan 17.júní.  10 ára stúdent í dag:)